Het zit er bijna op… Nog anderhalve dag, nog 2 keer slapen. Maandagochtend zal de wekker erg vroeg aflopen. Nog een laatste keer zie ik Valencia ontwaken, zie ik leven in de stad komen. Er staat mij een ongelooflijk moeilijk afscheid te wachten van Sara en Ana. Ik heb de voorbije week al meermaals traantjes gelaten om het feit dat er een eind is gekomen aan dit fantastische jaar. Het echt besef kwam vorig weekend…

We waren uitgenodigd om zondagmiddag bij Sara thuis “Fideua” te gaan eten. Een soort paella met zeevruchten, maar met pasta-achtige slingers in de plaats van rijst, een typisch Valenciaans gerecht.
Om kwart voor 10 zaten Thomas en ik al op de trein naar Cullera. Amper een half uurtje later stonden we in het station van de stad die zich het “Hollywood” van Spanje waant – de naam “Cullera” staat in grote witte letters op de bergen geschilderd. Sara en Ana kwamen er ons ophalen met de auto. Net toen ik er de eerste keer geweest ben deden we nu met Thomas de tour van het dorp: het castillo op de heuvel met het uitzicht over de stad, de vuurtoren en wat sightseeing door de stad.
Na nog wat boodschappen te hebben gedaan kennismaking te hebben gemaakt met de familie van Sara gingen we met ons 4-en naar het strand. De golven waren er veel hoger dan in Valencia en Thomas en ik waren er dan ook niet uit weg te slaan. De hele voormiddag speelden we als kleine kinderen in het water en sprongen we over de golven. Daarna gingen we naar het appartement van Sara en konden we het zoutwater afspoelen in het grote privé-zwembad.
Haar papa had gekookt voor maar liefst 13 mensen! Het was overheerlijk en ontzettend veel, met verschillende soorten desserts. Het was dik in orde.
In de vooravond hebben we nog wat langs de promenade aan het strand gelopen en ’s avonds is Sara mee naar Valencia gereden met de auto. En dàt is het moment waarop het plots tot me doordrong dat ik nog maar één week te gaan had… Enkel de radio speelde in de auto en iedereen was wat afwezig. Met de ondergaande zon achter de bergen kreeg ik het plots erg moeilijk. Ik wil eigenlijk niet weg uit Valencia want ik heb het hier zo goed gehad!! Op dat moment heb ik een traan moeten wegpinken. Dit is het dan…

En nu, de laatste week zit er op. Het was rustig. We hebben 2 dagen slecht weer gehad met regen en onweer maar de 3e dag stond de zon weer hoog aan te hemel. We genieten van de laatste dagen, kuieren nog wat door de straten, gaan nog een laatste keer shoppen, nemen onze laatste duiken in de zee.
De valiezen krijgen steeds meer inhoud en gewicht en mijn kamertje is nu echt wel leeg… Deze ochtend kocht ik een voorraad kuisproducten in want het zal nodig zijn, overal ligt er stof en zand.
Vanavond gaan we eten met Sara en Ana, nadien nog iets drinken, als afsluiter, als “despedida”, als afscheid. Morgen trekken we dan nog een allerlaatste keer naar het strand. Maandagochtend brengt Sara ons dan naar de luchthaven en tegen de middag sta ik dan weer op Belgische bodem…

Het zal denk ik de laatste blog zijn en ik wil daarom een woordje van dank schrijven.
Eerst en vooral voor mijn ouders die me de kans gegeven hebben om dit onvergetelijke jaar waar te maken en me erin gesteund hebben. Bedankt aan alle lieve vrienden en vriendinnen die ik hier heb gemaakt – ik heb een supertijd met jullie beleefd! Bedankt voor de aangename bezoekjes, de postpakketten, de Flairs, de mailtjes, de onlinegesprekken.
En bedankt aan mijn blog-lezers. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen amuseren met mijn schrijven.

Nog een laatste keer, zonnige groetjes uit Valencia!
Besos!

In de vooravond van alweer een warme dinsdag besloten we om nog naar het Bioparc te gaan, een zoo die dit jaar geopend is. We kregen een parkplan en trokken op verkenning.

Het is geen groot park maar het concept van een zoo hebben ze over een heel andere boeg gegooid. Het park is ingedeeld per regio, zoals bvb Ecuatoriaal Afrika, Madagascar etc. De beestjes zitten dus in hun biotoop én verschillende soorten zitten bij elkaar. Ieder gedeelte is een open ruimte, zodat de beesten niet echt opgesloten of in een kooi zitten.
We begonnen onder wandeling in het gedeelte van Madagascar tussen de kleine aapjes. De paadjes waren aangelegd tussen de graspleintjes waar ze zaten, je loopt er dus werkelijk tussen! We waren allebei erg onder de indruk van die kleine beestjes. Angst voor mensen hebben ze al helemaal niet meer en ze blijven rustig zitten als je er passeert.

Na de aapjes gingen we verder langs krokodillen, rode everzwijnen, de luipaarden, olifanten, stokstaartjes, giraffen en leeuwen, zebra’s, neushoorns, struisvogels, het stekelvarken en nog vele andere kleine beesten en reptielen.

Het was zeker één van de mooiste parken die ik al bezocht heb. Vooral bij die kleine aapjes zou ik uren kunnen blijven staan zijn…

Een laatste keer stapte ik eergisteren op de metro naar de luchthaven om mensen te gaan ophalen. Thomas zijn ouders waren als laatsten aan de beurt. Het was een heel kort maar intensief en krachtig weekend! Er werd alweer heel wat afgestapt onder een broeierig hete zon. Soms leek het alsof we van terras naar terras gingen, op zoek naar schaduw, naar afkoeling, naar Agua de Valencia.
Het was een laatste weekend waarin ik mijn bezoek door de stad gidste, de toeristische maar ook enkele van Valencia’s mooiste plekjes liet zien.

Exact vandaag gaan mijn laatste 2 weken in. En ook nu zal ik niet stilzitten. Er staat nog heel wat op onze planning – Bioparc, Albufera, Cullera, zonsondergang op de Catamaran…
Maar ook het inpakken is stilaan begonnen. Mijn kamertje gaat er steeds leger uitzien. De foto’s zijn van de muren gehaald, kaders opgeborgen, de kleerkast zo goed als leeggehaald… Het doet me veel. Ik betrap mezelf erop stilletjes voor me uit te kijken – als ik in de zetel zit, als ik op terras zit, als ik door de stad kuier – en de dingen in me op te nemen en dan te beseffen “dit ga ik écht missen”. Het is een raar gevoel, zo dubbel. Ik ben benieuwd en enthousiast om naar huis te gaan, om iedereen terug te zien en te genieten van de vele plannen die ik al gemaakt heb voor de zomer die me nog rest in België – als het tenminste nog zomer gaat worden – maar tegelijkertijd wil ik echt niet weg uit Valencia. Het gaat een onwaarschijnlijk moeilijk afscheid worden…

Vrijdag was een dag van afscheid nemen en nieuw bezoek verwelkomen. Al heel vroeg ’s ochtends vergezelden Thomas en ik Saar naar de luchthaven. Voor haar zat het erop en wij, samen met Thoor en Katrien, wilden haar een hart onder de riem steken, elkaar een beetje troosten en helpen dragen met valiezen. In het naar huis rijden hadden we allemaal een raar gevoel; dit is het dan, het is echt gedaan. Enkel de mooie herinneringen blijven over… Saar, het was leuk om tripjes met jou te maken – Madrid, Barcelona, Salamanca – om feestjes te organiseren en sleepovers te houden. See you very soon!!

Nieuw bezoek stond voor ons die dag ook op het programma. Pieter en Fré waren die middag geland en zijn maandagochtend alweer heel vroeg vertrokken. Een kort maar krachtig en zalig weekend hebben ze gehad – volgens wat ze ons verteld hebben
Sightseeing, terrasjes, tapa’s eten, bruinen – en verbranden – in de zon, zwemmen in de zee en als ultieme afsluiter de finale van het EK : ESPAÑA CAMPEON!!!

Ondertussen gaat het leven hier verder en werden we alweer geconfronteerd met een moeilijk afscheid. Deze keer van Triene en Thoor. Nog een laatste drink in de Laboratorio die werd afgesloten in schoonheid met een glas cava. En ja, ook ditmaal vloeiden er traantjes. Ook al wonen we allemaal dicht bij elkaar, ‘t is zoals Triene het zei “het einde van een tijdperk”. Eén ding is zeker, en dat is dat er vriendschappen voor het leven zijn gegroeid!
Vanavond komt Nele een laatste keer eten en nemen we ook van haar afscheid. Een laatste keer dat ik voor haar zal koken – daar is al veel om gelachen hier
En dan komt het besef dat ik allen achterblijf. Het gemakkelijkste is eigenlijk om als eerste op het vliegtuig naar huis te stappen. Maar ik ga het geen domper op de sfeer laten zijn. Ik ben hier nog 2 volle weken met Thomas en we hebben nog veel op onze planning staan. Gewoon genieten en de rest zien we wel als het zover is. Viva la vida, viva España!

We hebben het meest indrukwekkende en spectaculaire feest in Valencia gehad: San Juan, alweer een reden voor de Spanjaarden om uitbundig te feesten.
Samen met Thomas – die vorige maandagnamiddag was geland – en het gewoonlijke bendeke trokken we die avonds richting het strand. We keken er onze ogen uit: overal kampvuren met de daarbijbehorende rook en brandende ogen als gevolg, een podium met dansende mannen in veel te strakke pakken, een strand volgeladen met dansende mensen en dat allemaal in zwoele temperaturen met een nachtelijke zeebries.
Saar, Katrien en ik konden het niet laten om al meteen een nachtelijke duik te nemen in de zee. En het zou zeker niet bij die ene blijven! Al snel merkten we een sterke stroming en dat er die nacht niemand verdronken is, blijft nog steeds ongelooflijk.
We verhuisden na een tijdje naar het gedeelte waar de ambiance veel beter was. Al snel stonden we allemaal in onze bikini of zwemshort te swingen. Om middernacht sprong ik over 8 golven om het komende jaar geluk te hebben.
Het was een perfect strandfeestje met ons allen als afsluiter van een geweldig Erasmusjaar!!

Maandagochtend is Astrid weer naar huis vertrokken. Doordat het weer dan echt goed gekeerd was, stralend blauw hemel met een heel warme zon, kon ze met een mooi bruin kleurtje weer naar huis keren.

Onze laatste dagen zien er hier vaak hetzelfde uit: naar strand gaan, douchen, eten en de dag is weer gepasseerd. Er wordt overvloedig gewreven met zonnecrème want de zon is fel! De zee brengt telkens zalige afkoeling – hoewel ze op enkele dagen tijd al erg is opgewarmd.
’s Avonds beginnen de eerste afscheidsfeestjes en -etentjes te komen. Dit is wel degelijk het begin van het einde. Een paella-avond, een laatste feestje met ons allen, een afscheidsetentje… Alle tekenen dat het bijna gedaan is zijn aanwezig, ze duwen ons met onze neus op de feiten dat het tijd begint te worden om terug naar “the real life” te keren.

Ik had nooit gedacht dat het allemaal zo snel zou gaan; 10 maanden van huis is immers toch al redelijk lang. Zeker omdat ik me nog herinner, 2 september, toen ik hier overladen toekwam. Het lijkt nog maar gisteren. Maar stilletjesaan begint iedereen afscheid te nemen, van elkaar, van de stad, van zijn of haar leven in Valencia. Saar bijt vrijdag de spits af. Al ’s morgens vroeg vertrekt ze naar huis. We zullen het geweten hebben want Katrien en ik gaan mee naar de luchthaven.
Voor mij beginnen er vandaag exact nog 4 weken vakantie en dan zit het er ook op. Dan keer ik terug naar Belgenland met een krop in mijn keel. Op de tijd dat ik hier nu nog zit zullen al mijn vriendinnen hier al naar huis zijn, wat bijzonder raar zal aanvoelen. Niet meer bij Nele gaan op een “Friendske” of een film te kijken tot kot in de nacht, niet meer bij Saar en Katrien om ene te gaan drinken in de Laboratorio en nog zoveel andere dingen die ik hier niet meer “samen” zal kunnen doen.

Laten we nu nog genieten van de laatste dagen en al de herinneringen koesteren, zowel van de mooie momenten als van de minder gemakkelijke.

Wat foto’s van de voorbije dagen:

Woehoe!!!! Eindelijk is het zover: stralend blauwe lucht, heel veel zon en erg warm! Sinds een dag of 4 heeft het weer zich volledig gekeerd, en dat werd wel eens tijd ook! Van grauwe lucht, wind en soms heel felle regenbuien gingen we naar blauwe lucht en 35°!! Al 3 dagen trokken we naar het strand en het is er zalig. Af en toe een duik in de zee biedt dan de perfecte afkoeling.
En als we de weersvoorspellingen mogen geloven gaat het al zeker tot donderdag iedere dag mooi en warm weer zijn! Dat kan maar 1 ding beteken: volop genieten van onze laatste weken in Valencia!

We zijn echter niet de enigen die zaten te wachten op het warme weer. Saar, Katrien, Astrid en ik werden eergisteravond erg onaangenaam verrast door een kolonie kakkerlakken die uit het riool kwam gekropen!!! IIEEEUWWWW!! Saar had de antennes opgemerkt en toen Thoor ze wou bestrijden met een anti-kakkerlakkenspray besloten ze allemaal te vluchten. Niet het gewenste effect waarop wij gehoopt hadden… Vanaf nu wordt het dus ’s avonds weer uitkijken waar je stapt en riolen worden best vermeden. Men weze gewaarschuwd!

Om in schoonheid afscheid te nemen van Camille – de compañera de piso van Saar, Katrien en Thoor – organiseerden we twee vrijdagen geleden een verkleedfeestje. Ik was met Saar al op zoek gegaan naar een leuke outfit en zij kocht toen ook nog enkele bijpassende gadgets.

Nele en ik trokken ’s avonds met onze pizza naar Saar en Katrien thuis. Zij hadden lekkere frietjes gebakken en Camille had voor zelfgemaakte hapjes en drank gezorgd. Daar zaten we dan als cowgirl Katrien, Roodkapje aka Nele, junglegirl Saar, een marina aka Camille, vampier Arild en ik als kamermeisje.
Katrien zorgde voor de make-up. Door een onfortuinlijk voorval was Nele met haar hoofd tegen het venster gebotst. Bij gebrek aan ijs dienden de calamares als afkoeling!

Later op de avond trokken we met ons zessen naar de Laboratorio. Daar waren piraat van dienst Thoor, zwarte kat Ricarda en gemaskerde engel Mark op ons aan te wachten.
We hadden allemaal veel beziens maar hebben een leuke avond gehad. De foto’s leveren het bewijs:

Dat de Spanjaarden voor alles een vertaling hebben, was ons al lang duidelijk. Maar “hotdogs” slaat toch wel alles: perritos calientes! Toen Katrien vorig weekend even naar België was planden Thoor, Saar en ik om die hete honden klaar te maken als avondeten. Daarna trakteerden Saar en ik onszelf op een glaasje cava in de Labo.
En zo vliegen de avond hier ook voorbij… Het begint allemaal een serieus stuk te korten…

Sinds nu maandag is Astrid op bezoek bij mij. Ze heeft hier ook het eerste semester op Erasmus gezeten en komt nu een weekje op bezoek. Het weer zit een beetje tegen, niet zoals we het gehoopt hadden. Vandaag zijn we uiteindelijk toch naar ‘t strand getrokken. Volhardend zijn we met een volle maag paella blijven liggen op het strand, en de weergoden waren ons gunstig gezind: de dikke grijze wolken trokken volledig open tot er een blauwe lucht te zien was en de zon haar warmte op onze snoet scheen. Helaas bij mij maar langs één kant… Ik lag een dikke uil te knappen op mijn zij, met het gevolg dat mijn linkerwang rood ziet. Morgen zal ik me dus op mijn andere zij moeten leggen ^^

Tussen het bezoek, het zonnen en het rondslenteren in de stad moet er uiteraard ook nog een klein beetje gestudeerd worden. Maar zoals ik het me nu al goed gewoon gemaakt heb, ook dat gaat op zijn Spaanse manier: alles op ‘t gemak en niet stressen. Donderdag het 1e: historia del arte. Op goed geluk, fingers crossed!

Er zijn weer heel wat kilometers afgelegd de laatste weken, en dat niet alleen te voet.

Vorige week zaterdag is mama op bezoek gekomen. Het was een heus moeder-dochter-weekend: rondslenteren in de stad, shoppen, gaan eten, wat op strand zitten en af en toe ook eens kibbelen. De zon heeft zich spijtig genoeg niet altijd van haar beste kant laten zien maar we lieten het niet aan ons hart komen. De helse bui waar het water met bakken uit de lucht kwam vallen hadden we gelukkig net op tijd zien aankomen. Op een drafje verlieten we het strand richting metro. Helaas pindakaas, we waren er deels aan voor de moeite – uit de metro moesten we nog een kwartier schuilen omdat het te erg was om door te lopen. Hoewel dat toch ook eens leuk kan zijn!
De paella die we zouden gaan eten aan het strand is ook niet gelopen zoals we wilden. Blijkbaar waren het dat weekend net communiefeesten en zaten alle restaurants daar volgeboekt. Dan maar tapa’s en een slaatje dat ons ook gesmaakt heeft.
Woensdagochtend is mama dan weer naar huis vertrokken. Ik ben er zeker van dat we allebei een leuke tijd gehad hebben

Vrijdag was het voor mij een grote dag! Terwijl ik Thomas in de waan liet dat ik bij Saar en Katrien op hun dakterras in de zon ging zitten, trok ik met veel te zware valiezen naar de luchthaven. Al in de paasvakantie had ik met Ryanair een goedkoop ticket gevonden! 7 weken heb ik gezwegen, geen hints gegeven, niets! Thomas wist nog steeds van niets, had zelfs geen enkel vermoeden. De verrassing zou groot zijn! En inderdaad!! Om 18u stond ik al in Charleroi en om kwart na 7 aan zijn deur. De verbazing en het ongeloof waren groot, maar de blijdschap nog groter! Het is een superweekend geweest!! En ook al was het nog niet lang geleden, het deed toch weer even deugd om echt thuis te zijn. Bij deze ook graag mijn dank aan alle ouders voor de medewerking aan het ingenieuze plan ^_^

Stilletjes aan moet er hier nu ook wat gestudeerd worden. Alles begint uiteraard bij het grondig kopiëren van de cursussen van de Spanjaarden Hier en daar zijn er al “slachtoffers” gevallen die ons vrijwillig wilden helpen. Duimen maar!
En voor iedereen die ook examens heeft: ik wens jullie allemaal veel succes!!

Het is officieel, het ticket is geboekt; nog 9 weken ik kom terug naar huis… Met pijn in het hart weliswaar.

Datum: Maandag, 21 Juli 08
Vertrektijd: 09:25
Aankomsttijd: 11:40
Vluchtnummer: VY7060

Valencia, ya te echo de menos!