Mijn laatste week in Valencia…

Het zit er bijna op… Nog anderhalve dag, nog 2 keer slapen. Maandagochtend zal de wekker erg vroeg aflopen. Nog een laatste keer zie ik Valencia ontwaken, zie ik leven in de stad komen. Er staat mij een ongelooflijk moeilijk afscheid te wachten van Sara en Ana. Ik heb de voorbije week al meermaals traantjes gelaten om het feit dat er een eind is gekomen aan dit fantastische jaar. Het echt besef kwam vorig weekend…

We waren uitgenodigd om zondagmiddag bij Sara thuis “Fideua” te gaan eten. Een soort paella met zeevruchten, maar met pasta-achtige slingers in de plaats van rijst, een typisch Valenciaans gerecht.
Om kwart voor 10 zaten Thomas en ik al op de trein naar Cullera. Amper een half uurtje later stonden we in het station van de stad die zich het “Hollywood” van Spanje waant – de naam “Cullera” staat in grote witte letters op de bergen geschilderd. Sara en Ana kwamen er ons ophalen met de auto. Net toen ik er de eerste keer geweest ben deden we nu met Thomas de tour van het dorp: het castillo op de heuvel met het uitzicht over de stad, de vuurtoren en wat sightseeing door de stad.
Na nog wat boodschappen te hebben gedaan kennismaking te hebben gemaakt met de familie van Sara gingen we met ons 4-en naar het strand. De golven waren er veel hoger dan in Valencia en Thomas en ik waren er dan ook niet uit weg te slaan. De hele voormiddag speelden we als kleine kinderen in het water en sprongen we over de golven. Daarna gingen we naar het appartement van Sara en konden we het zoutwater afspoelen in het grote privé-zwembad.
Haar papa had gekookt voor maar liefst 13 mensen! Het was overheerlijk en ontzettend veel, met verschillende soorten desserts. Het was dik in orde.
In de vooravond hebben we nog wat langs de promenade aan het strand gelopen en ’s avonds is Sara mee naar Valencia gereden met de auto. En dàt is het moment waarop het plots tot me doordrong dat ik nog maar één week te gaan had… Enkel de radio speelde in de auto en iedereen was wat afwezig. Met de ondergaande zon achter de bergen kreeg ik het plots erg moeilijk. Ik wil eigenlijk niet weg uit Valencia want ik heb het hier zo goed gehad!! Op dat moment heb ik een traan moeten wegpinken. Dit is het dan…

En nu, de laatste week zit er op. Het was rustig. We hebben 2 dagen slecht weer gehad met regen en onweer maar de 3e dag stond de zon weer hoog aan te hemel. We genieten van de laatste dagen, kuieren nog wat door de straten, gaan nog een laatste keer shoppen, nemen onze laatste duiken in de zee.
De valiezen krijgen steeds meer inhoud en gewicht en mijn kamertje is nu echt wel leeg… Deze ochtend kocht ik een voorraad kuisproducten in want het zal nodig zijn, overal ligt er stof en zand.
Vanavond gaan we eten met Sara en Ana, nadien nog iets drinken, als afsluiter, als “despedida”, als afscheid. Morgen trekken we dan nog een allerlaatste keer naar het strand. Maandagochtend brengt Sara ons dan naar de luchthaven en tegen de middag sta ik dan weer op Belgische bodem…

Het zal denk ik de laatste blog zijn en ik wil daarom een woordje van dank schrijven.
Eerst en vooral voor mijn ouders die me de kans gegeven hebben om dit onvergetelijke jaar waar te maken en me erin gesteund hebben. Bedankt aan alle lieve vrienden en vriendinnen die ik hier heb gemaakt – ik heb een supertijd met jullie beleefd! Bedankt voor de aangename bezoekjes, de postpakketten, de Flairs, de mailtjes, de onlinegesprekken.
En bedankt aan mijn blog-lezers. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen amuseren met mijn schrijven.

Nog een laatste keer, zonnige groetjes uit Valencia!
Besos!