Laatste bezoek

Een laatste keer stapte ik eergisteren op de metro naar de luchthaven om mensen te gaan ophalen. Thomas zijn ouders waren als laatsten aan de beurt. Het was een heel kort maar intensief en krachtig weekend! Er werd alweer heel wat afgestapt onder een broeierig hete zon. Soms leek het alsof we van terras naar terras gingen, op zoek naar schaduw, naar afkoeling, naar Agua de Valencia.
Het was een laatste weekend waarin ik mijn bezoek door de stad gidste, de toeristische maar ook enkele van Valencia’s mooiste plekjes liet zien.

Exact vandaag gaan mijn laatste 2 weken in. En ook nu zal ik niet stilzitten. Er staat nog heel wat op onze planning – Bioparc, Albufera, Cullera, zonsondergang op de Catamaran…
Maar ook het inpakken is stilaan begonnen. Mijn kamertje gaat er steeds leger uitzien. De foto’s zijn van de muren gehaald, kaders opgeborgen, de kleerkast zo goed als leeggehaald… Het doet me veel. Ik betrap mezelf erop stilletjes voor me uit te kijken – als ik in de zetel zit, als ik op terras zit, als ik door de stad kuier – en de dingen in me op te nemen en dan te beseffen “dit ga ik écht missen”. Het is een raar gevoel, zo dubbel. Ik ben benieuwd en enthousiast om naar huis te gaan, om iedereen terug te zien en te genieten van de vele plannen die ik al gemaakt heb voor de zomer die me nog rest in België – als het tenminste nog zomer gaat worden – maar tegelijkertijd wil ik echt niet weg uit Valencia. Het gaat een onwaarschijnlijk moeilijk afscheid worden…