‘t Begin van het einde

Maandagochtend is Astrid weer naar huis vertrokken. Doordat het weer dan echt goed gekeerd was, stralend blauw hemel met een heel warme zon, kon ze met een mooi bruin kleurtje weer naar huis keren.

Onze laatste dagen zien er hier vaak hetzelfde uit: naar strand gaan, douchen, eten en de dag is weer gepasseerd. Er wordt overvloedig gewreven met zonnecrème want de zon is fel! De zee brengt telkens zalige afkoeling – hoewel ze op enkele dagen tijd al erg is opgewarmd.
’s Avonds beginnen de eerste afscheidsfeestjes en -etentjes te komen. Dit is wel degelijk het begin van het einde. Een paella-avond, een laatste feestje met ons allen, een afscheidsetentje… Alle tekenen dat het bijna gedaan is zijn aanwezig, ze duwen ons met onze neus op de feiten dat het tijd begint te worden om terug naar “the real life” te keren.

Ik had nooit gedacht dat het allemaal zo snel zou gaan; 10 maanden van huis is immers toch al redelijk lang. Zeker omdat ik me nog herinner, 2 september, toen ik hier overladen toekwam. Het lijkt nog maar gisteren. Maar stilletjesaan begint iedereen afscheid te nemen, van elkaar, van de stad, van zijn of haar leven in Valencia. Saar bijt vrijdag de spits af. Al ’s morgens vroeg vertrekt ze naar huis. We zullen het geweten hebben want Katrien en ik gaan mee naar de luchthaven.
Voor mij beginnen er vandaag exact nog 4 weken vakantie en dan zit het er ook op. Dan keer ik terug naar Belgenland met een krop in mijn keel. Op de tijd dat ik hier nu nog zit zullen al mijn vriendinnen hier al naar huis zijn, wat bijzonder raar zal aanvoelen. Niet meer bij Nele gaan op een “Friendske” of een film te kijken tot kot in de nacht, niet meer bij Saar en Katrien om ene te gaan drinken in de Laboratorio en nog zoveel andere dingen die ik hier niet meer “samen” zal kunnen doen.

Laten we nu nog genieten van de laatste dagen en al de herinneringen koesteren, zowel van de mooie momenten als van de minder gemakkelijke.

Wat foto’s van de voorbije dagen: