Waar zal ik beginnen… – Febrero 7, 2008

Oeps, bijna twee maanden zonder nieuwtjes. Daar moet verandering in komen!

19 december ben ik voor 2 weekjes naar België vertrokken, waarvan ik de eerste week naar de Zwitserse bergen ben getrokken om te snowboarden. De 2e week was ik thuis maar stond mijn agenda goed volgeboekt met etentjes en afspraken met vrienden. Ook met mama ben ik een paar keer op schok gegaan, altijd leuk !
Voor mijn vertrek naar België was de heimwee echt groot, ik telde elke dag af om eindelijk – voor de eerste keer sinds 3,5 maanden – eens naar huis te gaan. Het was dan ook met pijn in het hart dat ik op 6 januari weer alleen op het vliegtuig stapte richting het zuiderse Valencia. De twee weken waren veel te snel voorbij. Eens ik in Valencia weer aankwam, was het alsof ik ergens helemaal anders was – wat eigenlijk ook wel is ; het leek hier allesbehalve winter! De zon scheen, blauwe hemel, de mensen liepen in t-shirt. En jawel, daar stond ik dan, met mijn dikke winterkleren…
Het voelde raar om alleen “thuis” te komen, de meisjes zouden pas tegen de avond afkomen. Ik heb dan maar uitgebreid de tijd genomen om m’n valiezen uit te laden en toch weer even te wennen.
Bleek dat ze ook hier die dag Driekoningen vieren; “Día de Reyes”. Sara had daarom een “roscón” meegebracht, een soort cake-achtig gebak waarin ze figuurtjes verstoppen. Als de Koning in jouw stuk cake zit, krijg je de kroon. En ja hoor, ik had ‘m Uiteraard was ik zeer blij dat ik het kroontje mocht opzetten! De cake op zich vond ik niet heel lekker, nogal droog en een soort gekonfijt fruit dat eerder naar snoep smaakte was niet zo aan mij besteed.

De komende weken hadden we nog gewoon les alvorens de examens begonnen. Toch een beetje een vreemd systeem. Een echte blok zoals bij ons kennen ze hier dus niet.
En tussen het al dan niet studeren waren er ook al enkele afscheidsfeestjes en -etentjes (dankjewel Astrid voor het lekkere eten, ik ga je hier missen, maar Antwerpen is gelukkig niet ver hé! We’ll keep in touch!!) van studenten die maar een half jaar bleven. Dan ben ik toch blij dat ik hier een jaartje ben! Al het leuke moet nog komen – mooi weer, naar strand kunnen gaan (te voet in 20 minuten ), terrasjes… Aaah Valencia!
Anyway, er waren ook enkele stressy dagen. Een portfolio voor fotografie waar ik meermaals op gevloekt heb – maar misschien ook wel wat te laat aan begonnen was – was daarbij het hoogtepunt.

Twee weken geleden ben ik naar Cullera geweest; het dorp waar Sara en Ana wonen; een half uurtje met de metro ten zuiden van Valencia. Het was de eerste keer dat ik bij hen thuis was. Sara is me komen halen aan het station en dan hebben we wat sightseeing gedaan. El Castello, gelegen op een heuvel en vanwaar je een enorm uitzicht had over het binnenland van Cullera, de velden en het strand. Terug beneden zijn we Ana gaan ophalen en zijn we langs de haven en de rivier met haar vele vissersboten – en de bijpassende geur – en de jachthaven gestapt. Nadien zijn we met de auto tot aan het strand gereden en daar wat rondgelopen. Echt nog een groot strand, waar ik deze zomer zeker eens naartoe zal gaan Weer in de auto zijn we langs de vuurtoren gereden en de uiteindelijke bestemming was het appartement van de grootmoeder van Ana. De geur van heerlijke, verse paella kwam ons tegemoet in de lift. Familie is van groot belang voor de Spanjaarden. Met haar ouders, haar zus en vriend en haar tante hebben we genoten van al dat lekkers! De namiddag was kalm. Iedereen lag of zat in een of andere zetel, de ene een uiltje te knappen, de andere tv te kijken. Ik behoorde tot de eerste groep Die siësta heb ik me al goed eigen gemaakt! Tegen de avond ben ik dan met Sara met de trein weer naar Valencia gekeerd. ‘t Was echt een leuke dag. En zo heb ik weer een stukje meer van Spanje gezien!
Hier enkele van Cullera:
Cullera_uitzicht Castillo Sara Sara y Ana Playa Cullera

Sinds vorige zondag is het hier bij ons thuis ook wat drukker. Ana haar zus en haar vriend blijven hier al zeker een week logeren. De verbouwingen in hun nieuw appartement zijn nog niet volledig klaar en nog een volle maand huur betalen is een beetje gek. Dus nu zitten we hier met 5 maar ‘t is best gezellig. Brad, de vriend dus, is Australiër. Zijn Spaans is nog niet zo goed, dus hij is blij dat hij af en toe eens Engels met mij kan praten – hoewel ik hem ook niet altijd begrijp… :-s hij heeft nogal een sterk accent. Maar toch, the more the merrier nietwaar!

Vorige maandag was het Welcome Day voor de nieuwe lading Erasmussers. Heleen en ik zijn een kijkje gaan nemen en alles eens gaan checken. Het waren echter vooral de gratis broodjes, tortilla en de cola die in de smaak vielen
In de namiddag zijn wij inkopen gaan doen om ’s avonds een feestje te vieren dat de examens gedaan waren. Een toffe bende Portugezen die ook bij ons op de unief zitten waren er ook bij. We hebben ons goed gehad.

Vandaag – woensdag 6 februari én 25°C!!! – zijn Heleen, Nele en ik met de auto naar de Carrefour geweest in de hoop dat ze daar misschien nog meer keuze hadden aan producten, en wie weet wel Belgische producten, maar dat bleek toch niet zo te zijn. Geen appelmoes, geen tomatensoep, geen kroketten… En tóch zijn we met een volle kar buitengegaan ‘t was in alle geval een daguitstap!
’s Avonds heeft Nele’ke een nieuw superlekker recept gemaakt. Héérlijk! Samen met een Friends-aflevering, dé beste combinatie!

Nu is het nog enkele dagen genieten van lekker nietsdoen en volgende week woensdag beginnen de lessen opnieuw. Maandag en dinsdag tot 21u les, maar een vrije woensdag compenseert natuurlijk veel.

Zo, ik hoop dat ik weer wat op schema zit. Mijn goed voornemen voor dit jaar: ik probeer wat meer te schrijven

¡Hasta la próxima!
-x-x-x-