Mijn laatste week in Valencia…

Het zit er bijna op… Nog anderhalve dag, nog 2 keer slapen. Maandagochtend zal de wekker erg vroeg aflopen. Nog een laatste keer zie ik Valencia ontwaken, zie ik leven in de stad komen. Er staat mij een ongelooflijk moeilijk afscheid te wachten van Sara en Ana. Ik heb de voorbije week al meermaals traantjes gelaten om het feit dat er een eind is gekomen aan dit fantastische jaar. Het echt besef kwam vorig weekend…

We waren uitgenodigd om zondagmiddag bij Sara thuis “Fideua” te gaan eten. Een soort paella met zeevruchten, maar met pasta-achtige slingers in de plaats van rijst, een typisch Valenciaans gerecht.
Om kwart voor 10 zaten Thomas en ik al op de trein naar Cullera. Amper een half uurtje later stonden we in het station van de stad die zich het “Hollywood” van Spanje waant – de naam “Cullera” staat in grote witte letters op de bergen geschilderd. Sara en Ana kwamen er ons ophalen met de auto. Net toen ik er de eerste keer geweest ben deden we nu met Thomas de tour van het dorp: het castillo op de heuvel met het uitzicht over de stad, de vuurtoren en wat sightseeing door de stad.
Na nog wat boodschappen te hebben gedaan kennismaking te hebben gemaakt met de familie van Sara gingen we met ons 4-en naar het strand. De golven waren er veel hoger dan in Valencia en Thomas en ik waren er dan ook niet uit weg te slaan. De hele voormiddag speelden we als kleine kinderen in het water en sprongen we over de golven. Daarna gingen we naar het appartement van Sara en konden we het zoutwater afspoelen in het grote privé-zwembad.
Haar papa had gekookt voor maar liefst 13 mensen! Het was overheerlijk en ontzettend veel, met verschillende soorten desserts. Het was dik in orde.
In de vooravond hebben we nog wat langs de promenade aan het strand gelopen en ’s avonds is Sara mee naar Valencia gereden met de auto. En dàt is het moment waarop het plots tot me doordrong dat ik nog maar één week te gaan had… Enkel de radio speelde in de auto en iedereen was wat afwezig. Met de ondergaande zon achter de bergen kreeg ik het plots erg moeilijk. Ik wil eigenlijk niet weg uit Valencia want ik heb het hier zo goed gehad!! Op dat moment heb ik een traan moeten wegpinken. Dit is het dan…

En nu, de laatste week zit er op. Het was rustig. We hebben 2 dagen slecht weer gehad met regen en onweer maar de 3e dag stond de zon weer hoog aan te hemel. We genieten van de laatste dagen, kuieren nog wat door de straten, gaan nog een laatste keer shoppen, nemen onze laatste duiken in de zee.
De valiezen krijgen steeds meer inhoud en gewicht en mijn kamertje is nu echt wel leeg… Deze ochtend kocht ik een voorraad kuisproducten in want het zal nodig zijn, overal ligt er stof en zand.
Vanavond gaan we eten met Sara en Ana, nadien nog iets drinken, als afsluiter, als “despedida”, als afscheid. Morgen trekken we dan nog een allerlaatste keer naar het strand. Maandagochtend brengt Sara ons dan naar de luchthaven en tegen de middag sta ik dan weer op Belgische bodem…

Het zal denk ik de laatste blog zijn en ik wil daarom een woordje van dank schrijven.
Eerst en vooral voor mijn ouders die me de kans gegeven hebben om dit onvergetelijke jaar waar te maken en me erin gesteund hebben. Bedankt aan alle lieve vrienden en vriendinnen die ik hier heb gemaakt – ik heb een supertijd met jullie beleefd! Bedankt voor de aangename bezoekjes, de postpakketten, de Flairs, de mailtjes, de onlinegesprekken.
En bedankt aan mijn blog-lezers. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen amuseren met mijn schrijven.

Nog een laatste keer, zonnige groetjes uit Valencia!
Besos!

Tussen de aapjes in het Bioparc

In de vooravond van alweer een warme dinsdag besloten we om nog naar het Bioparc te gaan, een zoo die dit jaar geopend is. We kregen een parkplan en trokken op verkenning.

Het is geen groot park maar het concept van een zoo hebben ze over een heel andere boeg gegooid. Het park is ingedeeld per regio, zoals bvb Ecuatoriaal Afrika, Madagascar etc. De beestjes zitten dus in hun biotoop én verschillende soorten zitten bij elkaar. Ieder gedeelte is een open ruimte, zodat de beesten niet echt opgesloten of in een kooi zitten.
We begonnen onder wandeling in het gedeelte van Madagascar tussen de kleine aapjes. De paadjes waren aangelegd tussen de graspleintjes waar ze zaten, je loopt er dus werkelijk tussen! We waren allebei erg onder de indruk van die kleine beestjes. Angst voor mensen hebben ze al helemaal niet meer en ze blijven rustig zitten als je er passeert.

Na de aapjes gingen we verder langs krokodillen, rode everzwijnen, de luipaarden, olifanten, stokstaartjes, giraffen en leeuwen, zebra’s, neushoorns, struisvogels, het stekelvarken en nog vele andere kleine beesten en reptielen.

Het was zeker één van de mooiste parken die ik al bezocht heb. Vooral bij die kleine aapjes zou ik uren kunnen blijven staan zijn…

Laatste bezoek

Een laatste keer stapte ik eergisteren op de metro naar de luchthaven om mensen te gaan ophalen. Thomas zijn ouders waren als laatsten aan de beurt. Het was een heel kort maar intensief en krachtig weekend! Er werd alweer heel wat afgestapt onder een broeierig hete zon. Soms leek het alsof we van terras naar terras gingen, op zoek naar schaduw, naar afkoeling, naar Agua de Valencia.
Het was een laatste weekend waarin ik mijn bezoek door de stad gidste, de toeristische maar ook enkele van Valencia’s mooiste plekjes liet zien.

Exact vandaag gaan mijn laatste 2 weken in. En ook nu zal ik niet stilzitten. Er staat nog heel wat op onze planning – Bioparc, Albufera, Cullera, zonsondergang op de Catamaran…
Maar ook het inpakken is stilaan begonnen. Mijn kamertje gaat er steeds leger uitzien. De foto’s zijn van de muren gehaald, kaders opgeborgen, de kleerkast zo goed als leeggehaald… Het doet me veel. Ik betrap mezelf erop stilletjes voor me uit te kijken – als ik in de zetel zit, als ik op terras zit, als ik door de stad kuier – en de dingen in me op te nemen en dan te beseffen “dit ga ik écht missen”. Het is een raar gevoel, zo dubbel. Ik ben benieuwd en enthousiast om naar huis te gaan, om iedereen terug te zien en te genieten van de vele plannen die ik al gemaakt heb voor de zomer die me nog rest in België – als het tenminste nog zomer gaat worden – maar tegelijkertijd wil ik echt niet weg uit Valencia. Het gaat een onwaarschijnlijk moeilijk afscheid worden…

Frieter en Pré in Valencia

Vrijdag was een dag van afscheid nemen en nieuw bezoek verwelkomen. Al heel vroeg ’s ochtends vergezelden Thomas en ik Saar naar de luchthaven. Voor haar zat het erop en wij, samen met Thoor en Katrien, wilden haar een hart onder de riem steken, elkaar een beetje troosten en helpen dragen met valiezen. In het naar huis rijden hadden we allemaal een raar gevoel; dit is het dan, het is echt gedaan. Enkel de mooie herinneringen blijven over… Saar, het was leuk om tripjes met jou te maken – Madrid, Barcelona, Salamanca – om feestjes te organiseren en sleepovers te houden. See you very soon!!

Nieuw bezoek stond voor ons die dag ook op het programma. Pieter en Fré waren die middag geland en zijn maandagochtend alweer heel vroeg vertrokken. Een kort maar krachtig en zalig weekend hebben ze gehad – volgens wat ze ons verteld hebben
Sightseeing, terrasjes, tapa’s eten, bruinen – en verbranden – in de zon, zwemmen in de zee en als ultieme afsluiter de finale van het EK : ESPAÑA CAMPEON!!!

Ondertussen gaat het leven hier verder en werden we alweer geconfronteerd met een moeilijk afscheid. Deze keer van Triene en Thoor. Nog een laatste drink in de Laboratorio die werd afgesloten in schoonheid met een glas cava. En ja, ook ditmaal vloeiden er traantjes. Ook al wonen we allemaal dicht bij elkaar, ‘t is zoals Triene het zei “het einde van een tijdperk”. Eén ding is zeker, en dat is dat er vriendschappen voor het leven zijn gegroeid!
Vanavond komt Nele een laatste keer eten en nemen we ook van haar afscheid. Een laatste keer dat ik voor haar zal koken – daar is al veel om gelachen hier
En dan komt het besef dat ik allen achterblijf. Het gemakkelijkste is eigenlijk om als eerste op het vliegtuig naar huis te stappen. Maar ik ga het geen domper op de sfeer laten zijn. Ik ben hier nog 2 volle weken met Thomas en we hebben nog veel op onze planning staan. Gewoon genieten en de rest zien we wel als het zover is. Viva la vida, viva España!

San Juan

We hebben het meest indrukwekkende en spectaculaire feest in Valencia gehad: San Juan, alweer een reden voor de Spanjaarden om uitbundig te feesten.
Samen met Thomas – die vorige maandagnamiddag was geland – en het gewoonlijke bendeke trokken we die avonds richting het strand. We keken er onze ogen uit: overal kampvuren met de daarbijbehorende rook en brandende ogen als gevolg, een podium met dansende mannen in veel te strakke pakken, een strand volgeladen met dansende mensen en dat allemaal in zwoele temperaturen met een nachtelijke zeebries.
Saar, Katrien en ik konden het niet laten om al meteen een nachtelijke duik te nemen in de zee. En het zou zeker niet bij die ene blijven! Al snel merkten we een sterke stroming en dat er die nacht niemand verdronken is, blijft nog steeds ongelooflijk.
We verhuisden na een tijdje naar het gedeelte waar de ambiance veel beter was. Al snel stonden we allemaal in onze bikini of zwemshort te swingen. Om middernacht sprong ik over 8 golven om het komende jaar geluk te hebben.
Het was een perfect strandfeestje met ons allen als afsluiter van een geweldig Erasmusjaar!!